ساختارهای «if» دار در چهار نوع صفر تا سه؛ برای قانون همیشگی، احتمال واقعی، فرض غیرواقعی حال و حسرت گذشتهٔ برگشتناپذیر. اگر حوصلهٔ راهنماهای بلند را ندارید، این نوشته برای شماست: یک مسیر ۱۵ دقیقهای از صفر تا اولین نتیجهٔ واقعی. از چانهزنی و معذرتخواهی تا آرزو و تحلیل سناریو، شرطها ستون مکالمهٔ هوشمندانهاند و در آزمونهای زبان هم سهم سنگینی دارند.
آمادهسازی (۲ دقیقه)
قبل از هر چیز اینها را آماده کنید:
- یک هدف کوچک و مشخص برای همین امروز
- منبع یا ابزار اصلی: کتاب گرامر مورفی را باز کنید
- یک یادداشت برای ثبت نکتهها
قدمهای اصلی (۱۰ دقیقه)
- نوع صفر برای قانون همیشگی با دو حال ساده ساخته میشود
- نوع یک: احتمال واقعی آینده با «will» در نتیجه
- نوع دو: فرض غیرواقعی حال با «would» در نتیجه
- نوع سه: حسرت گذشته با گذشتهٔ کامل در بند شرط
بعد از شروع چه کنیم؟ (۳ دقیقه)
- نتیجهٔ کوچک امروز را ثبت کنید
- یکی از نکتههای پیشرفته را برای فردا انتخاب کنید
- این صفحه را نشانهگذاری کنید
مسیر ادامهٔ راه
وقتی اولین نتیجه را گرفتید، سراغ اینها بروید:
- در نوع دو، فعل «be» برای همهٔ فاعلها «were» میشود
- بند شرط هم میتواند ابتدای جمله بیاید هم انتها
مراقب این اشتباهات باشید
- آوردن «will» داخل بند شرطی نوع یک
- استفاده از «would» در خود بند شرط نوع دو
- بهکاربردن ساختار نوع سه برای شرایط حال
پرسشهای شروع
چه وقت از نوع دو استفاده کنم؟
وقتی شرط الان محققشدنی نیست یا بعید است؛ «If I were you» نمونهٔ چسبیدهٔ توصیه است چون عملاً نمیتوانید جای دیگری باشید.
آیا میشود انواع را ترکیب کرد؟
بله؛ شرط نوع سه با نتیجهٔ نوع دو ترکیب میشود تا شرطِ گذشته با پیامدِ اکنون بیان شود؛ به آن شرط ترکیبی میگویند.
تفاوت نوع صفر و یک چیست؟
نوع صفر برای قانون و حقیقت همیشگی است که نتیجهاش همیشه صادق است؛ نوع یک پیشبینی یک مورد خاص در آینده است و امکان شکست دارد.
حرف آخر
نکتهٔ اصلی این نوشته دربارهٔ جملات شرطی در انگلیسی ساده بود: کوچک شروع کنید، منظم ادامه بدهید و از تجربهٔ دیگران عبور کنید. این صفحه را نشانهگذاری کنید؛ فهرستها وقتی دوباره خوانده شوند، نیمی از ارزششان را برمیگردانند.
دیدگاهها
۰ دیدگاههنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.