خانوادهٔ «can»، «must»، «should» و همخانوادههایشان برای بیان توانایی، اجبار، احتمال، نصیحت و اجازه؛ بدون گرفتن «s» و بدون «to» پس از فعل. اگر حوصلهٔ راهنماهای بلند را ندارید، این نوشته برای شماست: یک مسیر ۱۵ دقیقهای از صفر تا اولین نتیجهٔ واقعی. لایهٔ مؤدبیت و درجهٔ احتمال در انگلیسی بر پشت همین فعلها سوار است؛ درخواست مؤدبانه و حدسزدن بدون آنها ممکن نیست.
آمادهسازی (۲ دقیقه)
قبل از هر چیز اینها را آماده کنید:
- یک هدف کوچک و مشخص برای همین امروز
- منبع یا ابزار اصلی: کتاب گرامر مورفی را باز کنید
- یک یادداشت برای ثبت نکتهها
قدمهای اصلی (۱۰ دقیقه)
- پس از مودال، فعل همیشه ساده و بدون «to» میآید
- مودال حتی با فاعل سومشخص مفرد s نمیگیرد
- معنای «must not» منع و ممنوعیت است نه بیضرورتی
- «should» برای نصیحت و «must» برای اجبار قوی است
بعد از شروع چه کنیم؟ (۳ دقیقه)
- نتیجهٔ کوچک امروز را ثبت کنید
- یکی از نکتههای پیشرفته را برای فردا انتخاب کنید
- این صفحه را نشانهگذاری کنید
مسیر ادامهٔ راه
وقتی اولین نتیجه را گرفتید، سراغ اینها بروید:
- درخواست مؤدبانه را با «could» و «may» بسازید
- مودال کامل مثل «might have» برای حدس گذشته است
مراقب این اشتباهات باشید
- افزودن «to» بعد از مودال در جملهٔ مثبت
- گرفتن s برای فعل پس از مودال
- برداشت «must not» به معنای بیضرورتی بهجای ممنوعیت
پرسشهای شروع
فرق «must» و «have to» چیست؟
«must» اجبار درونی و موضع گوینده است و «have to» الزام بیرونی و قانون؛ در گذشته فقط «had to» ممکن است.
کدام مودال احتمال قویتری میرساند؟
«must» برای نتیجهگیری مطمئن، «might» برای احتمال ضعیف و «should» برای حدس منطقی بر پایهٔ شواهد.
مودال کامل چیست؟
ساختار مودال بهعلاوهٔ «have» و قسمت سوم فعل برای بازگشت به گذشته؛ مثل «should have called» یعنی بهتر بود انجام میدادم.
جمعبندی
در این نوشته تلاش کردیم تصویری واقعبینانه و کاربردی از فعلهای کمکی مودال ارائه کنیم. قدم بعدی با شماست: یکی از نکتههای همین صفحه را انتخاب کنید و همین امروز اجرایش کنید.
دیدگاهها
۰ دیدگاههنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.