ساختارهای «if» دار در چهار نوع صفر تا سه؛ برای قانون همیشگی، احتمال واقعی، فرض غیرواقعی حال و حسرت گذشتهٔ برگشتناپذیر. تفاوت کاربر معمولی و حرفهای، در دانستن همین نکتههای ریز است. از چانهزنی و معذرتخواهی تا آرزو و تحلیل سناریو، شرطها ستون مکالمهٔ هوشمندانهاند و در آزمونهای زبان هم سهم سنگینی دارند. اینها را جایی جمع نکردهاید چون معمولاً در تجربههای واقعی پنهان میمانند.
نکتههایی که تجربه ساخته است
نکتهٔ 1
نوع صفر برای قانون همیشگی با دو حال ساده ساخته میشود
نکتهٔ 2
نوع یک: احتمال واقعی آینده با «will» در نتیجه
نکتهٔ 3
نوع دو: فرض غیرواقعی حال با «would» در نتیجه
نکتهٔ 4
نوع سه: حسرت گذشته با گذشتهٔ کامل در بند شرط
نکتهٔ 5
در نوع دو، فعل «be» برای همهٔ فاعلها «were» میشود
نکتهٔ 6
بند شرط هم میتواند ابتدای جمله بیاید هم انتها
یادآوری مهم: در نوع دو، فعل «be» برای همهٔ فاعلها «were» میشود
منابع کمکی این نکتهها
| منبع / ابزار | چه استفادهای؟ |
|---|---|
| کتاب گرامر مورفی | فصل کامل شرطیها با تمرین |
| بیبیسی لرنینگ انگلیش | درس کاربردی چهار نوع شرط |
| انکی | کارت تفکیک انواع با مثال |
| یوتیوب | توضیح شهودی تفاوت انواع |
دامهای مسیر
- آوردن «will» داخل بند شرطی نوع یک
- استفاده از «would» در خود بند شرط نوع دو
- بهکاربردن ساختار نوع سه برای شرایط حال
پرسشهای رایج در این مسیر
چه وقت از نوع دو استفاده کنم؟
وقتی شرط الان محققشدنی نیست یا بعید است؛ «If I were you» نمونهٔ چسبیدهٔ توصیه است چون عملاً نمیتوانید جای دیگری باشید.
آیا میشود انواع را ترکیب کرد؟
بله؛ شرط نوع سه با نتیجهٔ نوع دو ترکیب میشود تا شرطِ گذشته با پیامدِ اکنون بیان شود؛ به آن شرط ترکیبی میگویند.
تفاوت نوع صفر و یک چیست؟
نوع صفر برای قانون و حقیقت همیشگی است که نتیجهاش همیشه صادق است؛ نوع یک پیشبینی یک مورد خاص در آینده است و امکان شکست دارد.
جمعبندی
در این نوشته تلاش کردیم تصویری واقعبینانه و کاربردی از جملات شرطی در انگلیسی ارائه کنیم. قدم بعدی با شماست: یکی از نکتههای همین صفحه را انتخاب کنید و همین امروز اجرایش کنید.
دیدگاهها
۰ دیدگاههنوز دیدگاهی ثبت نشده؛ اولین نفر باشید.